زندان از معینی کرمانشاهی

زندان

هرچه بینا چشم ،رنج آشنایی بیشتر

هرچه سوزان عشق ،درد بی وفایی بیشتر

                           هر چه جان کاهیده تر،نزدیک تر پایان عمر

                           هرچه دل رنجیده تر،سوز جدایی بیشتر

هرچه صاحبدل فزون،برگشته اقبالی فزون

هرچه سر آزاده تر،افتاده پایی بیشتر

                           هرچه دل رنجیده تر،زندان هستی تنگ تر

                           هر چه تن شایسته تر،شوق رهایی بیشتر

هرچه دانش بیشتر،وامانده تردرزندگی

هرچه کمتر فهم،کبر وخودنمایی بیشتر

                           هرچه بازار دیانت گرم،دل ها سردتر

                           هرچه زاهد بیشتر، دور از خدایی بیشتر

هرچه تن در رنج وزحمت،ناامیدی عاقبت

هرچه با یاران وفا،بی اعتنایی بیشتر .

                                              (معینی کرمانشاهی)

وداع

سلام دوستان عزیزعید سعید فطر مبارک.

وداع

ماه رمضان هم تمام شد ماه خدا،ماه خیروبرکت،فضیلت،کرامت،تهذیب وتزکیه ،

ماه عروج ،ماه نزول رحمت الهی وماه نغمه خوانی عرشیان به همراه زمینیان و.............

اکنون ماهی پر خیروبرکت را وداع میگوییم که آمدنش را به شادی نشستیم و

رفتنش را به حسرت . ماهی که میشد درآن خویشتن خویش را بیابیم اما نمیدانم

 آیا توانسته ایم توشه ای در خورتوجه برداریم یا نه ؟انشاءالله که چنین باشد اما

 افسوس روزها وشبهای خوبی را وداع میگوییم که برایمان تکرار نخواهد شد

روزهایش را یادت هست پر از خیروبرکت صلح وصفا وصداقت وگذشت وشبهایش

که میشد به ملکوت پرواز کرد با بالهای شکر وحضور بر خوان نعمت الهی وهنگام

سحر یادت هست نسیم روح بخش سحری را که چگونه پاییز زرد وجودمان را به

بهاری با طراوت تبدیل میکرد واما افسوس که چه زود گذشت .

شمع

 

باید چو شمع بی ریا بودوسوخت وساخت وروشنایی بخشید .هرچند محدود وکم سو

 

 تا جرقه ای باشد در ذهن حقیقت جویان برای رسیدن به منبع نوری حقیقی وبسیار

 

تابناک که روح وجان بشر را از تاریکی مطلق نجات می بخشد وبه سر منزل

 

مقصود میرساند.

ومن نیز در شبستان وجودم شمعی میفروزم تا در روشنایش راهم را به سوی

نور پیدا کنم .

وتو دوست عزیز هنگام گذر از این کوی شمعی بیفروز تا روشنگر راهم باشد

تا بتوانم در روشنایش هویت گمشده خویش را بیابم .

من وشمع

 

اکنون دراتاق کوچک تنهایی هایم درکنار شمعی به درد دل نشسته ام

وسخن میگویم با اوکه چه رسمی است روزگار را.

موسیقی باران برخلوت تنهاییمان رنگ دیگری بخشیده.خیره در چشمانش

مانده ام هر دو اشک ریزان به پایان عاقبت خویش می اندیشیم او ساعتی

چندومن سالی چند

ساحل چشمان دریایی اش به کبودی رفته .تن نحیفش را به زحمت بر روی

کمر نگه داشته.

آخر نمیدانم فرق من و او چیست که ساعتی چند ومن سالی چند؟

دست داراز میکنم تابرسرش دستی کشم تا آرامشش دهم اما از تب

عشقی که در وجودش نهفته دستانم میسوزد چه میشد من هم مثل او

باشم

عاشق

درچشمانم خیره میشود وآرام میگوید :صبر صبر صبر

بگذارید وبگذرید
ببینید ودل مبندید
چشم بیندازیدو دل مبازید
که دیر یا زود باید گذاشت وگذشت

                                                {حضرت علی ع}

شب قدر

 به نام خدا

 شب قدرشبی که ازهزارماه برتراست شب نزول باران

 رحمت الهی وخیروبرکت به سوی زمینیان شب آمرزش

 شب عروج به ملکوت شب حضور قلب در پیشگاه احدیت

 عجب این شبها بابرکت است دراین افکار غوطه ورم که

 ناگاه تصمیم میگیرم از پنجره اتاق نگاهی به آسمان بکنم

 میبینم که آسمان دلگیراست انگارامشب گرفتگی آسمان مثل 

 قبل نیست دلگیرترازهمیشه شده نا گهان آسمان دل من هم

 ابری میشود وهوای گریستن به سرش میزند پیش خود

 میگویم مگر چه اتفاقی قراراست بیفتد؟

 امشب که شب حضورودیداراست باید خوشحال باشم پس

 این غم چیست که در دل خانه کرده؟

 به خودم دلداری میدهم ومیگویم باید صبورباشم وسحر را

 به انتظاربنشینم تا رازاین دلگرفتگی برایم آشکار شود .

 هرچه به سحر نزدیکترمیشوم آسمان دلم بیشتر میگیرد

 نمیدانم ای خداآخرچرا ؟

 مگرچه اتفاقی قراراست بیفتد؟سحرکه نباید دل آدم بگیرد

 سحرهنگام نشاط وبیداری دل است هنگام عروج است

 پروازبه ملکوت وهنگام اوج.

 ناگاه به گوش جانم میخوانند: بنده خدامگرنمیدانی این سحر

 غم انگیزترین سحرعمرت خواهد بودکه روی نفاق رابرای

 همیشه درتاریخ سیاه میکند.دراین سحرقراراست فرق عدالت

 به وسیله شمشیر کفرونفاق شکافته شود.باید عدالت ونفاق هر

 دو درتاریخ شناخته شوند .

علی مظهرحق است که سالوس صفتان راتحمل عد لش نبوده

 پس کمربه قتلش بستند واو نیزکه تشنه دیدارحق بود دعوت

 حق را لبیک گفت چه زیبنده است اینچنین مرگ باافتخار در

 محراب نمازعلی را.اوکه تولدش درخانه ی خدابودوشهادتش

 هم در خانه ی خداگرچه برای ماغم فقدانش سنگین است

 اما مبارک است برعلی این شهادت که خود فرموده است:

فُزتُ برَبّ الکَعْبه

به خدای کعبه که رستگار شدم